Krew z tlenem dociera bezpośrednio do serca za pośrednictwem tętnicy wieńcowej oraz naczyń wieńcowych. Kiedy proces ten zostaje zahamowany lub znacząco utrudniony, dochodzi do martwicy części mięśnia sercowego, czyli właśnie zawału.

 

 

W większości przypadków zawał jest skutkiem miażdżycy naczyń wieńcowych. Na ich powierzchni tworzy się ognisko miażdżycy, czyli tzw. blaszka miażdżycowa. Powoduje ona zwężenie powierzchni naczyń wieńcowych i w konsekwencji ograniczenie dopływu krwi. Czynnikiem bezpośrednio wywołującym zawał jest pęknięcie lub krwotok blaszki miażdżycowej albo też powstanie zakrzepu na jej powierzchni. Inne, rzadsze przyczyny to skurcz naczynia wieńcowego lub poważna artymia serca.

 

Wcześniej pojawienie się w naczyniach chorego blaszki miażdżycowej można podejrzewać, jeśli odczuwa on uciskający, dławiący, często połączony z uczuciem duszności ból, który promieniuje do barków, środkowych części ramion i przedramion oraz palców. Pojawia się on po większym wysiłku, w stresie i zdenerwowaniu, pod wpływem działania zimna, bądź po obfitym posiłku, a ustępuje po odpoczynku lub zażyciu nitrogliceryny.